Kamila Kocańda

radca prawny

Doktor nauk prawnych. Partner w Kancelarii Kocańda Kowalska Marek i Partnerzy. Redaktor działu „Kardiologia i prawo” w czasopiśmie branżowym Folia Cardiologica. Przewodnicząca Rady Nadzorczej Spółki MEDUNIV Sp. z o.o. utworzonej przez UJK w Kielcach celem łączenia nauki z praktyką w medycynie. Przedstawiciel ustawowy stowarzyszenia Kardiochirurgia świętokrzyska.
[Więcej >>>]

Bartłomiej Marek

radca prawny

Partner w Kancelarii Kocańda Kowalska Marek i Partnerzy. Ekspert z zakresu prawnych aspektów udzielania świadczeń zdrowotnych. Wieloletni współpracownik największych zakładów opieki zdrowotnej w województwie świętokrzyskim.
[Więcej >>>]

W czym możemy Ci pomóc?

Dziurawy koszyk świadczeń

Kamila Kocańda11 lutego 2020Komentarze (0)

Dziurawy koszyk świadczeń gwarantowanych

Początkowo świadczenia zdrowotne, które osobom uprawnionym gwarantuje państwo, były dostępne w szerokim zakresie, bo tzw. koszyk świadczeń skonstruowany był od strony negatywnej – świadczeniobiorcom należało się wszystko, co nie było enumeratywnie wyłączone.

Następnie stworzono koszyk pozytywny, ex definitione ograniczając zakres należnych świadczeń, gdyż od tej pory uprawnionym do procedur medycznych gwarantowanych należne było wyłącznie to, co w koszyku się mieściło. Od tego czasu ulega on ograniczeniom.

Zdarza się także, że w katalogu dostępnych świadczeń gwarantowanych brakuje takich, które wydają się być absolutnie niezbędne.

W aktualnie obowiązujących przepisach niektóre świadczenia psychiatryczne dla dzieci i młodzieży obejmujące diagnostykę oraz leczenie dzieci i młodzieży w warunkach szpitalnych, dotyczą wyłącznie dzieci objętych obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki oraz kształcących się w szkołach ponadpodstawowych do ich ukończenia.

W myśl zatem obowiązującej regulacji, dzieci nieobjęte obowiązkiem szkolnym nie powinny podlegać hospitalizacji w oddziałach psychiatrycznych w warunkach całodobowych. Alternatywą dla powyższego ma być albo leczenie w ramach lecznictwa otwartego, albo pobyt w warunkach stacjonarnych w oddziałach pediatrycznych. Oba rozwiązania, o których mowa, skutkują de facto pozbawieniem najmłodszych dzieci prawa do niezbędnych oraz adekwatnych świadczeń zdrowotnych.

Leczenie ambulatoryjne małoletniego, który z uwagi na jego stan zdrowia psychicznego, w ocenie lekarza wymaga hospitalizacji, stanowi zagrożenie dla niego samego i otoczenia, nie gwarantuje właściwej obserwacji, farmakoterapii, konsultacji specjalistycznych oraz innych elementów procesu terapeutycznego, które mogą być zrealizowane wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Z kolei pobyt najmłodszych dzieci z zaburzeniami psychicznymi w warunkach oddziałów pediatrycznych ogólnych wydaje się być oczywiście sprzeczny z aktualną wiedzą medyczną, nie gwarantując im dostępności do specjalistycznej opieki lekarzy w dziedzinie psychiatrii dziecięcej, w warunkach dostosowanych do leczenia pacjentów o schorzeniach psychicznych, z narażeniem innych, przebywających w danym oddziale chorych.

Powołana regulacja prawna rozporządzenia koszykowego w dziedzinie psychiatrii tworzy w systemie świadczeń gwarantowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego istotną lukę, wykluczając z koszyka tych świadczeń hospitalizacje pacjentów małoletnich nieobjętych obowiązkiem szkolnym.

Artykuł 68 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…). Tymczasem przedmiotowa luka w systemie opieki zdrowotnej skutkuje w istocie całkowitym pozbawieniem tychże opieki medycznej zgodnej z aktualnym stanem wiedzy medycznej, niezbędnej z uwagi na ich stan zdrowia oraz adekwatnej do charakteru schorzenia.

Konwencja o Prawach Dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., definiuje „dziecko” jako każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu lat, chyba że zgodnie z prawem odnoszącym się do dziecka uzyska ono wcześniej pełnoletność.

Dystynkcja dzieci w kontekście ich prawa do określonych świadczeń medycznych według kryterium obowiązku szkolnego wydaje się w świetle powyższego całkowicie niezrozumiała. Opiera się bowiem na założeniu, że poniżej 7 roku życia dziecko nie zapadnie na taką chorobę psychiczną lub nie znajdzie się w takim stanie psychicznym, które skutkować będą zasadnością hospitalizacji. Ewentualnie, że preferowaną formą leczenia dzieci w tym wieku jest lecznictwo otwarte lub oddziały pediatryczne ogólne, co nie gwarantuje ani bezpieczeństwa, ani kompleksowości i ciągłości świadczeń zdrowotnych.

Decydujące znaczenie w ocenie sposobu leczenia pacjenta ma lekarz, który winien decydować o zasadności bądź nie jego hospitalizacji z uwagi na względy medyczne. Wszelkie argumenty natury finansowej, systemowej czy organizacyjnej mają charakter posiłkowy.

Oznacza to pilną konieczność właściwej zmiany obowiązujących regulacji prawnych, które istotnie ograniczają najmłodszym pacjentom dostępność do świadczeń zdrowotnych, zgodnych z aktualną wiedzą medyczną oraz należytą starannością.

***

Zastrzeżenia Autorki:

  • Niniejszy wpis nie stanowi porady ani opinii prawnej w rozumieniu przepisów prawa oraz ma charakter wyłącznie informacyjny.
  • Jest on wyrazem poglądów Autorki na tematy związane z określoną problematyką prawną.
  • Kancelaria Kocańda, Kowalska, Marek i Partnerzy oraz Autorka wpisu nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne skutki decyzji podejmowanych na podstawie przedmiotowych wpisów.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszamy Cię do kontaktu:

tel.: +48 882 736 709e-mail: kamilakocanda@kancelariaprawnakkm.pl

20 listopada tego roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że zobowiązanie jednostki samorządu terytorialnego do pokrycia straty netto, która jest ekonomicznym skutkiem stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, wywołujących obligatoryjne skutki finansowe w zakresie kosztów świadczeń zdrowotnych – bez zapewnienia adekwatnego finansowania, jest niezgodne z Konstytucją (Postanowienie z dnia 20 listopada 2019 r., Sygn. akt K 2/18).

Ta dosyć skomplikowana sentencja tego orzeczenia Trybunału kryje w sobie istotny wniosek: za opiekę zdrowotną finansowo powinno odpowiadać Państwo.

Jednostki samorządu terytorialnego, przy okazji reformy ustrojowej, „dostały” do prowadzenia także liczne szpitale. Od początku wiązało się to z dodatkowym obciążeniem finansowym. Jednak rozwiązanie legislacyjne, które przewidywały konieczność pokrywania straty netto szpitali, w istocie przerzucały na JST ciężar finansowania świadczeń zdrowotnych gwarantowanych w ramach powszechnego modelu ubezpieczeniowego.

Konstytucja zapewnia każdemu prawo do ochrony zdrowia. Zakres tego prawa precyzuje ustawa, która może przewidywać reglamentowanie tych świadczeń z uwagi na ograniczenia finansowe. Nie oznacza to jednak, że państwo może odżegnać się od konieczności ich finansowania, przerzucając ciężar z tym związany na samorządy.

Żadne dotychczasowe rozwiązania legislacyjne, zarówno o przekształcaniu publicznych zakładów opieki zdrowotnej w spółki jak i te, które 20 listopada zakwestionował Trybunał, nie eliminują problemów służby zdrowia. To wymusza poszukiwanie optymalnego rozwiązania, które z pewnością musi wiązać się z trudnymi i kosztownymi decyzjami o wymiarze systemowym.

Trzymam kciuki za ochronę zdrowia, życząc jej, by nasz kraj był dla niej bardziej rehabilitacją niż hospicjum.

***

Poczytaj więcej:

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszamy Cię do kontaktu:

tel.: +48 882 736 709e-mail: kamilakocanda@kancelariaprawnakkm.pl

W koszyku świadczeń gwarantowanych nie ma wszystkich dostępnych w ramach aktualnej wiedzy medycznej procedur medycznych czy produktów leczniczych. Dostępność zasobów w systemie ochrony zdrowia jest determinowana także w wymiarze ekonomicznym. Trudne do zrozumienia jest wszakże, że w psychiatrii dziecięcej hospitalizacja pacjenta może być rozliczona z płatnikiem tylko wobec tych pacjentów, którzy objęci są obowiązkiem szkolnym i obowiązkiem nauki oraz kształcą się w szkołach ponadpodstawowych do ich ukończenia.

W myśl obowiązującej regulacji prawnej, dzieci nieobjęte obowiązkiem szkolnym nie powinny podlegać hospitalizacji w oddziałach psychiatrycznych w warunkach całodobowych. Alternatywą dla powyższego ma być albo leczenie w ramach lecznictwa otwartego, albo pobyt w warunkach stacjonarnych w oddziałach pediatrycznych. Oba rozwiązania, o których mowa, skutkują de facto pozbawieniem najmłodszych dzieci prawa do niezbędnych oraz adekwatnych świadczeń zdrowotnych.

Leczenie ambulatoryjne małoletniego, który z uwagi na jego stan zdrowia psychicznego, w ocenie lekarza wymaga hospitalizacji, stanowi zagrożenie dla niego samego i otoczenia, nie gwarantuje właściwej obserwacji, farmakoterapii, konsultacji specjalistycznych oraz innych elementów procesu terapeutycznego, które mogą być zrealizowane wyłącznie w warunkach szpitalnych. Leczenie najmłodszych dzieci z zaburzeniami psychicznymi w warunkach oddziałów pediatrycznych ogólnych wydaje się być oczywiście sprzeczne z aktualną wiedza medyczną, nie gwarantując im dostępności do specjalistycznej opieki lekarzy w dziedzinie psychiatrii dziecięcej, w warunkach dostosowanych do leczenia pacjentów o schorzeniach psychicznych, z narażeniem innych, przebywających w danym oddziale chorych.

Powołana regulacja prawna rozporządzenia koszykowego w dziedzinie psychiatrii tworzy w systemie świadczeń gwarantowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego istotną lukę, wykluczając z koszyka tych świadczeń hospitalizacje pacjentów małoletnich nieobjętych obowiązkiem szkolnym. Artykuł 68 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (…). Tymczasem przedmiotowa luka w systemie opieki zdrowotnej skutkuje w istocie całkowitym pozbawieniem tychże opieki medycznej zgodnej z aktualnym stanem wiedzy medycznej, niezbędnej z uwagi na ich stan zdrowia oraz adekwatnej do charakteru schorzenia.

Konwencja o Prawach Dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., definiuje „dziecko”, jako każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu lat, chyba że zgodnie z prawem odnoszącym się do dziecka uzyska ono wcześniej pełnoletność. Dystynkcja dzieci w kontekście ich prawa do określonych świadczeń medycznych według kryterium obowiązku szkolnego wydaje się w świetle powyższego całkowicie niezrozumiała. Opiera się bowiem na założeniu, że poniżej 7 roku życia dziecko nie zapadnie na taką chorobę psychiczną lub nie znajdzie się w takim stanie psychicznym, które skutkować będą zasadnością hospitalizacji. Ewentualnie, że preferowaną formą leczenia dzieci w tym wieku jest lecznictwo otwarte lub oddziały pediatryczne ogólne, co nie gwarantuje ani bezpieczeństwa, ani kompleksowości i ciągłości świadczeń zdrowotnych.

Decydujące znaczenie w ocenie sposobu leczenia pacjenta ma lekarz, który winien decydować o zasadności bądź nie jego hospitalizacji z uwagi na względy medyczne. Wszelkie argumenty natury finansowej, systemowej czy organizacyjnej mają charakter posiłkowy i nie powinny być decydujące. Dlatego wobec Ministerstwa Zdrowia wystosowany zostały w tym zakresie apel, wskazujący na niezasadność aktualnych rozwiązań i pilną potrzebę zmian w tym zakresie.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszamy Cię do kontaktu:

tel.: +48 882 736 709e-mail: kamilakocanda@kancelariaprawnakkm.pl

Od 1 stycznia 2020 roku placówki medyczne zobowiązane będą wprowadzić nowy standard w rachunku kosztów.

Założenia dotyczące standardu rachunku kosztów mają za zadanie ujednolicenie sposobu identyfikowania, gromadzenia, przetwarzania, prezentowania i interpretowania informacji o kosztach świadczeń opieki.

Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z 8 lipca 2015 r. w sprawie zaleceń dotyczących standardu rachunku kosztów u świadczeniodawców (Dz. U. poz. 1126) jest uznawane za niezrozumiale i trudne do implementacji.

Rachunek kosztów w nowej wersji będą musieli prowadzić świadczeniodawcy, którzy zawarli umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Od 1 stycznia 2020 roku warunkiem zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z podmiotem będącym świadczeniodawcą jest stosowanie przez tego świadczeniodawcę rachunku kosztów opracowanego na podstawie nowych zaleceń.

Zgodnie z projektem do amortyzacji przyjmuje się środki trwałe o wartości większej lub równej niż 3 500 zł.

Ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem rozwiązań w obszarze e-zdrowia (Dz.U. poz. 1590) w ustawie o świadczeniach w art. 31lc dodano ust. 8, zwalniając z obowiązku stosowania standardu rachunku kosztów:

  • świadczeniodawców nieobjętych zakresem podmiotowym ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351), to jest zwolnionych z obowiązku prowadzenia pełnej księgowości;
  • świadczeniodawców udzielających świadczeń opieki zdrowotnej wyłącznie w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej;
  • świadczeniodawców prowadzących obrót refundowanymi wyrobami medycznymi.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszamy Cię do kontaktu:

tel.: +48 882 736 709e-mail: kamilakocanda@kancelariaprawnakkm.pl